nsan hayatında bilmek, yalnızca bilgi birikimi değildir. Ne yaptığını bilmek, işinin inceliklerini kavramak, ne olduğunu bilmek, toplumu ve doğayı anlamak…
Bunlar bilginin farklı yüzleridir. Bilmenin ve bilginin sonu yoktur. Aslolan bileni, kendini-sevmeyi bilmek ve severek yaşama dönüştürmektir.
Bilmek, insanın kendi varlığının farkına varmasını sağlar. İşini bilmek, emeğini ve becerisini anlamaktır. Toplumu ve doğayı bilmek, insanın çevresiyle uyumunu gösterir. Varoluşu bilmek, yaşamın içinde akarken “ben kimim, neden buradayım, ne yapıyorum?” sorusuna yanıt aramaktır. Ama bütün bunlar, yaşamı deneyimlemekle birleşmediğinde eksik kalır.
Sevmeyi bilmek, varlığı olduğu gibi kabul etme iradesidir.
Saygıyı bilmek ise sınırı tanıma olgunluğudur. Bilgi ve merak, kalp eğitilmeden-bireyde özleşmeden tam anlam kazanmaz; yaşamak, sadece nefes almak değil, bu bilgi ve sevgiyi akışa katmaktır.
Yaşamın içinde akışta olmak, bilmenin, sevmenin ve yaşamanın birleşimidir. Filozoflar hayatı dışarıdan gözlemler; sorular sorar, anlam arar. Ama anlama ulaşıp, mana olup akışı yaşayanlar için ayrı bir uğraş yoktur: her nefes, her bakış, her adım bir deneyimdir. Anı yaşamak, bilgiyi ve sevgiyi birleştiren bir varoluş hâlidir.
Bilmek, sevmek ve yaşamak… Üçü bir araya geldiğinde insan, kendi yaşamının farkına varır. Artık yaşam, sadece zamanın içinde sürüklenen bir varlık değil, bilinçli, duyarlı ve sevgi dolu bir akıştır. Şair “her şey akar”… der. Bütün bu süreç, insanın hem kendisiyle hem de hayatla barışık olmasının sırrıdır.
