Hak yalnız bir söz değildir. Hak, varlığın düzeninde bulunan bir dengedir. Bir şeyin yerli yerinde olması, kendi tabiatına uygun işlemesi ve bütünün düzenini bozmayacak şekilde varlığını sürdürmesidir.
Doğaya baktığımızda bu dengeyi açıkça görürüz. Eğri gagalı etçil bir kuş ile kısa gagalı otçul bir kuş düşünelim. Eğri gagalı kuş avını parçalayarak yaşar; kısa gagalı kuş ise tohumu ve otu toplar. Burada hak, birinin diğerine üstünlüğü değildir. Hak, her birinin kendi yaratılışına uygun şekilde varlığını sürdürmesidir. Doğadaki denge tam da bu uygunluk üzerine kuruludur.
Fakat insan diğer canlılardan farklıdır. Hayvanlar tabiatlarının dışına çıkamaz; insan çıkabilir. İnsan bazen hakka uygun olanı görür ama menfaati uğruna ondan uzaklaşabilir. İşte bu yüzden hak, insan dünyasında kendiliğinden ayakta kalmaz.
Burada cesaret devreye girer.
Gerçek cesaret çoğu zaman sanıldığı gibi bağırmak veya meydan okumak değildir. Gerçek cesaret, hakikatin karşısında eğilebilmek ve onu savunabilmektir. İnsan kendi menfaatine dokunsa bile doğru olanı savunabiliyorsa, işte orada cesaret vardır.
Fakat hak yalnız cesaretle de ayakta kalmaz. Çünkü hak çoğu zaman fedakârlık ve feragat ister. İnsan kendi çıkarını sınırlamayı bilmezse hak ortadan kalkar ve yerini güç alır. Gücün hâkim olduğu yerde ise denge bozulur.
Fedakârlık, başkasının varlığını ve hakkını kabul etmektir. Feragat ise gerektiğinde kendi payından geri çekilmeyi bilmektir. Toplum dediğimiz yapı da aslında bu bilinçli feragatlerin üzerine kurulur. İnsanlar bazı arzularını sınırlar, başkasının alanını tanır ve ortak bir ölçüye razı olur. Adalet dediğimiz şey tam da burada doğar.
Bu nedenle hak yalnız bireysel bir mesele değildir. Hak, toplum içinde canlı tutulması gereken bir sorumluluktur. Nitekim Kur’an bu gerçeği açıkça dile getirir. Âl-i İmrân Suresi’nde şöyle buyrulur:
“İçinizden hayra çağıran, iyiliği emreden ve kötülükten alıkoyan bir topluluk bulunsun. İşte kurtuluşa erenler onlardır.” (3:104)
Bu ayet, hakkın ayakta kalmasının yalnız bireyin vicdanına bırakılmadığını gösterir. Hak, cesaretli insanların, fedakâr bireylerin ve bilinçli bir topluluğun varlığıyla korunur.
Sonuçta hak kendiliğinden ayakta duran bir şey değildir. Onu ayakta tutan şey, insanın içindeki üç büyük erdemdir: cesaret, fedakârlık ve feragat.
Cesaret olmadan hak savunulamaz.
Fedakârlık olmadan hak paylaşılamaz.
Feragat olmadan ise hakka yer açılamaz.
İnsan bu üç erdemi yaşayabildiği ölçüde hem kendisiyle hem toplumla hem de varlığın düzeniyle uyum içinde yaşayabilir. Çünkü hak, aslında insanın bu dengeyi kurabilme kabiliyetidir.
